Uzayda Yerçekimi Yoksa Kayan Yıldızlar Nasıl Meydana Gelir? - Uzayboslugu.com

BilgilerUzay

Uzayda Yerçekimi Yoksa Kayan Yıldızlar Nasıl Meydana Gelir?

Isaac Newton, 1684 yılında yerçekimi kuvvetini ölçebilen ilk bilim adamıydı. Newton, evrenin her parçacığı arasındaki çekim kuvvetinin, kütlelerinin çarpımı ile doğru orantılı ve aralarındaki mesafenin karesiyle ters orantılı olduğunu keşfetti.

Yerçekimi, maddenin bir yan etkisi olarak düşünülebilir, çünkü kütlesi olan herhangi bir nesne bir çekim alanı oluşturur. İki veya daha fazla nesne varsa, cisimler arasında bir çekim kuvveti oluşur. Bu kuvvet her zaman çekicidir, bu nedenle nesneler her zaman yerçekimi tarafından bir araya getirilir.

Yerçekimi kuvveti mesafeyle ve hızla azalmasına rağmen; kuvvetin büyüklüğü, iki cisim arasındaki ayrım sonsuz büyüklükte olana kadar sıfıra inmez. Evren muazzamdır; ancak, sonsuz boyuttan uzaktır. Dolayısıyla, evrendeki hiçbir parçacık çekim kuvvetlerinden bağımsız değildir. Bu, güneşin etrafında döndüğü gibi dünyanın yanı sıra göktaşları (veya düşen yıldızlar) ve uyduları da içerir.

Ne yazık ki, “sıfır yerçekimi” terimi, yörüngede astronotların yaşadığı kuvvetleri tanımlamak için icat edildi. Ancak mekik körfezinde 300 kilometre (186 mil) yörüngede çalışan bir astronot, hala dünyanın yerçekimi kuvvetine maruz kalıyor. Kuvvetin büyüklüğü, astronot ile gezegenin merkezini ayıran mesafenin karesiyle ters orantılı olduğundan, astronot ile dünya arasındaki çekim kuvveti, onun dünya yüzeyinde deneyimleyeceği değerin kabaca yüzde 91’i kadardır. 

Sonuç olarak, astronotlar yörüngede iken, uzayda yerçekimi olmadığı için değil, yörüngedeki bir cismin sabit bir serbest düşüş durumunda olduğu için ağırlıksızlık yaşarlar. Bir meteor, dünya atmosferine girerken yanan ve gözlemciler tarafından anlık bir ışık çizgisi olarak görülen küçük bir enkaz (veya meteoroid) parçasıdır. Yaygın olarak “ateş eden” veya “düşen” yıldızlar olarak bilinen bu nesnelerin boyutları, yalnızca toz beneklerinden kütleleri tipik olarak bir gramdan (0,04 oz.) daha az olan küçük kaya ve metal parçalarına kadar değişir.

Bir göktaşı atmosfere çok yüksek hızlarda (saniyede 10 ila 70 kilometre veya saatte 20.000 ila 150.000 mil) girerek nesnenin yüzeyinin sürtünme yoluyla ısınmasına neden olur. Meteoroidin yüzeyi buharlaşır ve ardında yüksek sıcaklıktaki atomların yanı sıra ısıtılmış moleküller bırakır. Böylece aşırı ısınmış meteor atomları ve molekülleri daha sonra floresan ampule benzer bir süreçte parlar.

Bilgilendirme: Bu web sitesini farklı platformlar üzerinden görüntülüyor iseniz, en iyi şekilde verim alabilmek için tarayıcı üzerinden erişim sağlamanızı tavsiye ediyoruz. Bahsi geçen platformlar, size en iyi kullanıcı deneyimini sunamaz. Lütfen web sitemizi tarayıcı üzerinden ziyaret edin.
Yazar Hakkında

Makaleleri

2020 yılının 3. çeyreğinde, bizim gibi tüm uzay meraklıları için kaliteli ve özgün içerikleri harmanlayarak en güncel olacak şekilde yazmaya başladık. Değerli okurlarımızla birlikte bir uzay serüvenine çıktık ve bu serüvende birlikte yol alıyoruz. Bizi takip eden, etmeyen herkese sonsuz teşekkürlerimizi sunuyoruz.
Benzer Yazılar
HaberlerUzay

Perseverance Mars'a İniş Yaptı

NASA, 18 Şubat Perşembe günü Mars’ın Jezero Krateri’ne yaptığı iniş…
Devamını oku
HaberlerUzay

BAE'nin Umut Sondası Mars Yörüngesine Girdi

Birleşik Arap Emirlikleri‘nin (BAE) “Umut” sondası, Arap dünyasının ilk…
Devamını oku
HaberlerUzay

SpaceX'in Starship SN9 Prototipi Fırlatıldı

SpaceX’in Starship aracının en son prototipi olan SN9, bugün (2 Şubat) şirketin…
Devamını oku
E-POSTA ABONELİĞİ
Yeni içerikleri ilk siz okuyun

Hemen şimdi bir mail aboneliği başlatın ve yeni içeriklerden anında haberiniz olsun.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir